Zabudowa, wysokość, intensywność: trzy analizy o jednym

Trzy analizy w ArchPlot mają w nazwie zabudowę i wszystkie trzy rysują te same budynki. Różnią się pytaniem, na które odpowiadają. Ten tekst pomaga wybrać właściwą i nie wpiąć do teczki trzech analiz, gdy potrzebna jest jedna.

Analiza zabudowy: jaka to zabudowa#

Pytanie: co tu stoi i do czego służy. Budynki w typologii: jednorodzinna, wielorodzinna, usługowa, przemysłowa, użyteczności publicznej, gospodarcza i inna, z bilansem liczby i powierzchni rzutów. Do tego struktura kondygnacji jako wykres, żeby od razu widać było, czy otoczenie to domy z poddaszem, czy bloki.

Kiedy: zawsze w projekcie semestralnym jako pierwsza analiza kontekstu; w opisie projektu daje zdania typu „w promieniu 500 m dominuje zabudowa wielorodzinna z lat 70., usługi skupione wzdłuż ulicy zbiorczej”.

Wysokość zabudowy: jak wysoko#

Pytanie: gdzie są dominanty, a gdzie tło. Budynki w klasach wysokości bryły: do 7 m, 7–13, 13–25, 25–55, 55–100 i powyżej 100 m, każda z przybliżoną liczbą kondygnacji, oraz „brak danych”. Ta ostatnia klasa jest na arkuszu celowo: budynek bez danych o wysokości nie jest parterowy, tylko nieopisany, i analiza nie udaje, że jest inaczej.

Kiedy: przy decyzji o wysokości projektowanej bryły, przy analizie dobrego sąsiedztwa do decyzji o warunkach zabudowy i zawsze razem z nasłonecznieniem, bo cienie liczą się z tych samych kondygnacji.

Intensywność zabudowy: ile na hektar#

Pytanie: jak gęsto. Koło analizy jest podzielone na siatkę komórek, a w każdej policzony wskaźnik intensywności: suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynków podzielona przez powierzchnię komórki. Obok udział powierzchni zabudowy i kompletność danych o kondygnacjach, bo wskaźnik z komórki, w której połowa budynków nie ma kondygnacji, jest zaniżony. Analiza uznaje wynik za wiarygodny powyżej 70 procent kompletności.

Kiedy: przy dużym założeniu, gdy trzeba pokazać, że projekt mieści się w intensywności otoczenia albo świadomie ją przekracza; w dyskusji o wskaźnikach z planu miejscowego.

Skąd dane i dlaczego to ma znaczenie#

Geometria budynków we wszystkich trzech analizach pochodzi z OpenStreetMap. Liczba kondygnacji i urzędowa funkcja budynku pochodzą z BDOT10k, bazy danych obiektów topograficznych, która jest w bazie ArchPlot dla wszystkich 380 powiatów. Efekt zmierzony na kole testowym: kompletność danych o kondygnacjach wzrosła z 64 do 92 procent, a kosz „inna / gospodarcza” w typologii zmalał z 44 do 26 procent.

Dwa ograniczenia, które warto znać:

• BDOT10k to baza w skali 1:10 000 i gubi drobną zabudowę: około 15 procent budynków z OSM nie ma w niej odpowiednika. Dlatego geometria zostaje z OSM, a BDOT wnosi atrybuty.
• Wysokość w metrach to przybliżenie: kondygnacje razy 3 m. Analizy operują kondygnacjami, żeby nie udawać pomiaru.

Każdy z trzech arkuszy wymienia w nocie źródeł oba zbiory, jeśli oba zostały użyte.

Która analiza do czego: skrót#

Częste pytania#

Dlaczego ten sam budynek ma inną klasę w analizie zabudowy i w OSM?#

Bo funkcja pochodzi z BDOT10k, gdzie klasyfikacja jest urzędowa (na przykład „budynek mieszkalny jednorodzinny”), a w OSM z tagu wpisanego przez mapujących. Gdy się różnią, analiza bierze źródło urzędowe.

Co znaczy „brak danych” w analizie wysokości?#

Ani OSM, ani BDOT10k nie podają liczby kondygnacji dla tego budynku. BDOT10k jest w bazie dla wszystkich 380 powiatów, więc takie budynki to luki w samych danych źródłowych. Analiza podaje ich udział wprost.